این روزها رسانه ها به عنوان یکی از تاثیرگذارترین عوامل فکری بر روی جامعه معرفی می شوند. رسانه هایی که وظیفه مخابره اطلاعات را بر عهده دارد و بنابر حساسیت بالایی که فضای سیاسی هر جامعه ای از آن برخوردار است، می بایست در راستای امانتداری، صداقت و عدم تضییع حقوق دیگران گام بردارد.
به گزارش گروه فرهنگی سراج24؛ اما با تشکیل احزاب و گروه های سیاسی در همه کشورهای جهان امروز رسانه ها به عنوان ابزاری برای تخریب گروه رقیب نیز به کار گرفته می شود که چنین استفاده هایی از کارکرد و اهداف اصلی تاسیس رسانه ها کمی فاصله دارد.
نکته قابل تامل در این بین آینجاست که شاید رسانه های احزاب و گروه های خاصی در درون فضای سیاسی کشور بر سر مباحث مختلفی با یکدیگر به رقابت بپردازند و بعضا این رقابت به موضع تخریب نیز برسد، اما همنوایی این رسانه ها با رسانه های معاند و خارجی موردی است که در عالم رسانه های جهانی نیز کمتر به چشم می آید.
در این میان در کشور ما نیز مطبوعات همواره بستری مناسب هم برای انجام حرکت های اجتماعی و حتی سیاسی و فرهنگی در جامعه بوده اند و متاسفانه باید اذعان نمود که در برهه هایی از زمان نیز تعداد معدودی از آن ها با انتشار مطالبی همسو با اهداف دشمنان نظام، زمینه خوشنودی آنها را فراهم می آورند.
این اتفاق در فضای رسانه ای کشور در حالی است که در مطبوعات در سایر کشورهای دنیا مصداق بارز ضرب المثل «اگر گوشت هم را بخورند، استخوان هم را دور نمی اندازند» هستند اما متاسفانه باید گفت که برخی در داخل کشور حتی حاضرند برای منافع شان استخوان هم وطن خود را نیز ....
به عنوان مثال چندی قبل روزنامه شرق (وابسته به جریان اصلاح طلب) در تداوم تبلیغ عناصر معلوم الحال و مخالفان نظام با هدف قبح شکنی از خطوط قرمز اقدام به گفت و گو با "سیما بینا" (خواننده دوران پهلوی) نموده است.
بینا در بخشی از مصاحبه خود با شرق می گوید:
« بعد از انقلاب در تالار وحدت کنسرتی نداشتم اما شروع برگزاری کنسرت های خصوصی برای جماعت محدود و بعدها خانم ها در ایران، بعد از انقلاب را با احتیاط و دوراندیشی های لازم شروع کردم. برپایی این کنسرت ها، مجالی بود برای معرفی قطعاتی از موسیقی محلی سنتی و در صحنه هایی که خانم ها در خانه خودشان برای جماعتی از هنرآموزان کلاسم و فامیل و دوستانشان آماده می کردند این کنسرت ها خیلی جدی و به زیبایی انجام می شد.
بعد از اتفاقاتی که برای موسیقی در ایران افتاد رفتن به بسیاری از برنامه های رادیو و کنسرت های مختلف چندان انتخاب و دلخواه من نبود، مثل «هنر برای مردم» یا «برنامه شما و رادیو» و جشن ها و سفرهای کنسرتی به شهرها و مناطق مختلف، حذف شد. همه ترانه هایی که باید از سراینده های مختلف در ماه اجرا می کردیم، بایدی و تکلیفی بود، هیچ کدام را خوش نداشتم. این برنامه ها از زندگی من حذف شد و در شرایط جدید طبعا بیشتر به کارهای پژوهشی و جست وجوهای خودم در مورد موسیقی محلی مناطق خراسان و دیگر جاهای ایران پرداختم و با پشتوانه تجربیاتم در زمینه موسیقی ملی و محلی به تمرین و ممارست بیشتری روی توانایی های آوازم پرداختم. کلاس های آموزش آواز هم خودبه خود به تجربیات و یادآوری آموخته هایم در موسیقی کمک می کرد و این کلاس ها از هر جهت برای خانم ها و هنرآموزان و بیشتر برای خودم مفید بود. روی نغمه های ردیف بیشتر عمیق شدم، صدای استادان قدیمی را بسیار شنیدم و کار کردم و نفس به نفس، تحریربه تحریر و کلام به کلام استادان و بعد با اشعار مختلف به خودم فرصتی دادم که ابتکاراتی روی آوازها و جمله بندی آوازهای سنتی داشته باشم که همه اینها در رابطه با خلوت خودم انجام می شد و کلاس یا آوازمان، همینطور در آواز محلی این توانایی را پیدا کردم که ابتکارها و خلاقیت خودم را هم در موسیقی داشته باشم و تنها منحصر به اجرای کارهای پیشنهادی نباشم. در هر صورت خلاقیت در کارم بیشتر به وجود آمد و برای همین می گویم: «جایگاه هنری خودم را بیشتر پیدا کردم.» فهمیدم کجا باید بخوانم، کجا کنسرت بدهم، در چه فستیوال هایی شرکت کنم و از کدام برنامه ها بیشتر فاصله بگیرم. به این ترتیب در کار خودم آزادتر شدم و دیگر هیچ اجباری وجود نداشت.»
تمامی این اظهارات در حالی است که کسی در وضعیت اعتقادی این خواننده شک ندارد و اینکه چرا روزنامه شرق به سراغ یک خواننده زن طاغوتی رفته، سوالی است که قطعا از سوی هیئت تحریریه شرق بی پاسخ خواهد ماند!
